Interviews met ...

Aad wordt nooit vergeten

Er was een periode waarin ze elkaars bloed wel konden drinken, maar nadat Aad Mansveld en Gerard van der Lem elkaars ploeggenoten werden bij Feyenoord ontstond er een hechte vriendschap voor het leven. Aanstaande maandag is het precies twintig jaar geleden dat Mansveld overleed, maar voor Van der Lem voelt het als de dag van gisteren. ,,Ik denk nog heel vaak aan hem terug.’’

Het is een niet alledaagse plek voor een ontmoeting tussen een echte Amsterdammer en een ras-Hagenees als in 1977 Gerard van der Lem en Aad Mansveld elkaar ontmoeten in de kleedkamer van De Kuip. De twee vijanden van weleer spelen dat seizoen allebei in het shirt van Feyenoord en moeten duidelijk wennen aan dat idee. ,,Ik schudde iedereen de hand, totdat ik bij Mansveld kwam,’’ blikt Van der Lem terug. ,,Ik vind jou eigenlijk niet zo aardig,’’ zei ik tegen hem. ,,In het veld ben je eigenlijk maar een bloedzuiger.’’ Aad moest daarom lachen. ,,Geer,’’ zei hij, ,,het klopt wat je zegt. Maar vroeger was ik tegen jou. Nu ga ik er alles aan doen om je te helpen.’’

1978 Tenerife, Mansveld, van der Lem en Rene Notten.

De opvallende kennismaking tussen de twee en een wekenlange rondreis met Feyenoord door Indonesie vormt de basis van een levenslange vriendschap tussen de stoere verdediger Mansveld en de excentrieke aanvaller. Zo haalt Van der Lem zijn vriend later in zijn carrière met succes over om met hem bij FC Utrecht te komen spelen. ,,Hij woonde toen vlak bij mij in de buurt, waardoor wij veel met elkaar optrokken. We hebben het toen ook veel over het trainerschap gehad. Ik heb Aad toen ook opgegeven om zijn trainersdiploma te halen. Hij had het in zich om een hele grote trainer te worden, en ik was ervan overtuigd dat er in Den Haag altijd werk voor hem zou zijn. Toen hij met de cursus wilde stoppen heb ik hem nog overgehaald om door te gaan. Toen hij ziek werd, was het over.’’

Als er bij Mansveld kanker wordt geconstateerd volgt er voor de Hagenaar een periode van heftige chemokuren. Van der Lem weet nog goed dat zijn vriend de eerste twee weken daarna alleen maar boven de wc ligt over te geven. ,,Daarna ging het wel weer beter met hem. Hij woonde twee straten verderop en had wel weer behoefte aan een blokje om. We kwamen vaak bij elkaar over de vloer en legden dan een kaartje. Na een tijdje kreeg Aad van de doktoren te horen dat de kanker uit zijn lichaam was. Met alle mensen in zijn omgeving hebben wij toen een groot feest in een hotel in Hilversum gegeven, met alles erop en eraan. Iedereen was blij en opgelucht op dat moment. Helaas kwam de kanker na een paar maanden weer terug.’’

De teruggekeerde ziekte en het besef dat het om een strijd gaat die niet meer te winnen valt, komt keihard aan bij de vrienden. ,,Verschrikkelijk om zo’n sterke man zo te zien veranderen,’’ vertelt Van der Lem. ,,Je ziet iemand in korte zo veranderen. Ik vond enorm lastig, maar wilde dat aan Aad niet laten merken. Iedere maandagavond ben ik naar Den Haag gereden om hem een bezoekje te brengen. Dan deden wij een spelletje, dronken een glas en rookte een sigaretje. Eigenlijk mocht hij dat niet meer van de dokter, maar hoe hard het ook klinkt: Aad wist dat het allemaal toch niets meer uit zou maken.’’

Foto genomen tijdens een training van Feyenoord, Mansveld, van der Lem, Dick Schneider, Willy Kreuz, Harry Melis, Eddy Treijtel en Wim Jansen.

Een van de meest emotionele momenten tussen de twee vrienden doet zich voort op de laatste maandag dat de Amsterdammer zijn vriend bezoekt. Het gebruikelijke potje kaarten zit er dan al niet meer in. Mansveld is te ziek voor een spelletje. ,,Het pakje speelkaarten waar wij altijd een klaverjasje mee legden heb ik toen aan Aad gegeven en hem gezegd dat hij het in de binnenzak van zijn pak moest stoppen. Op die manier zouden wij als het mijn tijd zou zijn boven een kaartje leggen. Veel meer hebben wij die avond niet tegen elkaar gezegd. Ik heb hem een zoen op zijn voorhoofd en zijn wang gegeven. Dat was het laatste.’’

Twintig jaar na het overlijden van Aad Mansveld denkt Van der Lem nog vaak terug aan zijn vriend. ,,Niet dagelijks ofzo, maar er zijn wel vaak momenten dat mijn gedachten naar hem afdwalen. Ik weet nog hoe trots ik was toen ADO de tribune in het oude Zuiderpark naar hem vernoemde. Wat mij betreft het stadion ook naar hem vernoemd geweest.’’ Dat Mansveld nog steeds het ultieme clubicoon van Den Haag is begrijpt Van der Lem dan ook volledig. ,,Hij heeft zijn stad altijd op een fantastische manier zijn stad vertegenwoordigd. Ik ben nog wel eens met hem in het Zuiderpark geweest toen hij al gestopt was als speler. Je merkte het ontzag bij de mensen waar hij toen langsliep. Aad was een fantastische man. Dat zal ik, maar ik denk ook de mensen in Den Haag en rondom ADO, nooit vergeten.’’

YORICK ROOS, DEN HAAG AD/HC